Η βάση και τα χάλια των σχολείων μας

Ανυποχώρητη και αρκετά επιθετική εμφανίστηκε λέει στην Βουλή η υπουργός παιδείας για το θέμα της βάσης του 10 για την εισαγωγή στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, απαντώντας στις ερωτήσεις του προέδρου του ΣΥΝ κ. Αλαβάνου. Από επικοινωνιακής πλευράς βέβαια, ο τρόπος που χειρίζεται τα θέματα των μεταρρυθμίσεων στην εκπαίδευση η κ. Γιαννάκου έχει στοιχίσει και στην ίδια, και στην κυβέρνηση αλλά και στην εφαρμογή των νομοσχεδίων. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για όξυνση ούτε και για «επιθετική» γλώσσα. Για αυτό άλλωστε κάποιοι θεωρούν ότι η υπουργός εχει γίνει μέρος του προβλήματος.

Επί της ουσίας όμως η υπουργός έχει δίκιο. Δεν είναι δυνατόν να μπαίνουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μαθητές που δεν πιάνουν καν την βάση. Οι εισαγωγικές εξετάσεις, πέρα από μέσο επιλογής των πιό κατάλληλων για να πληρώσουν τις αναγκαστικά περιορισμένες θέσεις, είναι και ένα «φίλτρο». Πρέπει να εξασφαλίζουν ένα ελάχιστο ποιότητας για το «υλικό» που θα έχουν οι καθηγητές των ιδρυμάτων για να κανουν την δουλειά τους. Και το ελάχιστο αυτό είναι βέβαια παγκοσμίως η βάση. Για αυτό ακόμα και αν τελικά το υπουργείο κάνει κάποιο «σκόντο» φέτος, λόγω του πρώτου έτους εφάρμογής του μέτρου, δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να αποσύρει εντελώς την διάταξη αυτή.

Εκεί που έχει δίκιο από την πλευρά του ο κ. Αλαβάνος είναι ότι για τα αποτελέσματα έχει σε κάποιο βαθμό την ευθύνη και το εκπαιδευτικό σύστημα. Οχι βέβαια στο 100%. Σε καμία χώρα του κόσμου, όσο καλό επίπεδο σχολείων και να έχει, δεν πιάνουν όλοι την βάση εισαγωγής στα ανώτατα ιδρύματα, ούτε και είναι βέβαια όλοι ικανοί για να φοιτήσουν σε αυτά. Πάντοτε υπάρχει διαδικασία επιλογής είτε πριν, είτε μέσα στα πανεπιστήμια. Ούτε βέβαια τα θέματα των εξετάσεων ήταν για τους μαθητές κάποιας άλλης χώρας. Για τους δικούς μας μαθητές ήταν και αν κάποιοι δεν μπορούν να περάσουν την βάση, έχουν αυτοί την κύρια ευθύνη. Η ευθύνη του συστήματος γενικότερα έγγειται στο ότι χρόνια τώρα όλοι ξέρουμε ότι η ποιότητα μόρφωσης που παρέχεται στα σχολεία μας δεν είναι αυτή που πρέπει να είναι και όμως δεν κάνουμε τίποτα.

Οι μαθητές μαθαίνουν από πολύ μικρή ηλικία ότι το να περνάς τις τάξεις είναι μάλλον εύκολη υπόθεση. Δεκαετίες τώρα έχει επικρατήσει στα ελληνικά σχολεία η λογική της ελάχιστης προσπάθειας. Το μόνο λίγο δύσκολο σημείο θεωρούνταν πάντοτε οι εισαγωγικές εξετάσεις. Μετά από τόσα όμως χρόνια χαλαρώτητας, πως περιμένουμε οι μαθητές να ανταποκριθούν στις ελάχιστες έστω απαιτήσεις του ακαδημαικού βίου;

Είναι φανερό ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα χρειάζεται ριζικές αλλαγές, πολύ βαθύτερες από αυτές που έχει εξαγείλει μέχρι τώρα η υπουργός. Και οι αλλαγές αυτές πρέπει να αφορούν όχι μόνο την τριτοβάθμια εκπαίδευση και τον τρόπο εισαγωγής, αλλά κυρίως τα δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια.

Οσο για τα ιδρύματα που κινδυνεύουν να κλέισουν λόγω έλλειψης φοιτητών, ας κλείσουν. Τα περισσότερα από αυτά δημιουργήθηκαν έτσι και αλλοιώς όχι για να καλύψουν πραγματικές ανάγκες, αλλά για ψηφοθηρικούς λόγους, σαν ένα είδος ιδιότυπων παροχών προς τις τοπικές κοινωνίες. Αν το κράτος επιθυμεί να συμβάλει στην ανάπτυξη των περιοχών αυτών θα πρέπει να βρεί άλλους τρόπους. Αν από την άλλη θέλει να διατηρήσει τα τμήματα αυτά, ας τους αλλάξει τουλάχιστον μορφή (μια σχετική πρόταση θα βρείτε στο αρθρο αυτό).

"Τα του καίσαρος τω καίσαρι"

Αφετηρία για το άρθρο μου αυτό είναι ένα σχολιό μου στην φορτισμένη συζήτηση στο e-rooster (στο οποίο πολλές φορές γίνονται ενδιαφέρουσες ή παθιασμένες συζητήσεις). Βρίσκω ότι και οι δύο πλευρές (αν υπάρχουν μόνο δύο σε αυτή την συζήτηση) έχουν κάποιο δίκιο, εξετάζοντας το θέμα απο διαφορετικές οπτικές γωνίες.

Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος έχει ξεπεράσει σίγουρα κάποια όρια με τον λόγο του, κυρίως με την οξύτητα των εκφρασεών του. Για αυτό έχουν δίκιο να τον κατηγορούν αυτοί που βλέπουν το ρόλο της Εκκλησίας σαν καθαρά πνευματικό και μόνο για τα ζητήματα τα «πέραν του κόσμου τούτου». Εχουν δίκιο επίσης αυτοί που θεωρούν ότι η Ελληνική Εκκλησία έχει μείνει πίσω σε σχέση με την Ελληνική κοινωνία αλλά και τις διαμορφούμενες διεθνείς συνθήκες και είναι αναγκαία μια αλλαγή και γρήγορα. Οπως αναγκαία είναι και η ριζική μεταρρύθμιση των διοικητικών και οικονομικών δομών της Εκκλησίας, που όπως είναι σήμερα συντηρούν μια μεγάλης έκτασης διαφθορά. Είναι βέβαια μεγάλες εδώ οι ευθύνες του Αρχιεπισκόπου σαν προκαθημένου να προχωρήσει στις αλλαγές αυτές, πράγμα που δεν μας έχει πείσει οτι το επιθυμεί (εκτός εάν δεν το μπορεί).

Απο την άλλη, δεν θα πρέπει να είμαστε αφελείς και να πιστεύουμε οτι η Εκκλησία και ο ίδιος ο Χριστόδουλος, βρέθηκαν στο στόχαστρο μιάς μαζικής επίθεσης από την προηγούμενη χρονιά μόνο λόγων των υπαρκτών σκανδάλων. Υπήρχαν και άλλοι πολύ σοβαρότεροι λόγοι που έχουν να κανουν με την μεγάλη επιρροή της Εκκλησίας στην ελληνική κοινωνία και τις αντιδράσεις που προκαλεί αυτή στο εσωτερικό και εξωτερικό. Αλλά και εδώ οι ευθύνες του Αρχιεπισκόπου είναι μεγάλες, πρώτον γιατί υπερεκτίμησε τις δυνατότητες της Εκκλησίας και δεύτερον γιατί δεν φρόντισε (όπως και οι προκατοχοί του βέβαια) να οδηγήσει την Εκκλησία πέρα από την «εποχή της αθωότητας» στις σημερινές συνθήκες. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, για παράδειγμα, δεν θα αντιμετώπιζε ποτέ ένα σκάνδαλο τύπου Βαβύλη, γιατί έχει δομές που τις ζηλεύουν και κράτη, και όχι αντιμετώπιση του τύπου «μου τον σύστησαν σαν καλό παιδί».

Οπως και να έχουν τα πραγματα το ζήτημα που άνοιξε ως σκανδαλολογία ή αντίθεση στον Χριστόδουλο εξελίχθηκε σε μια σφαιρική συζήτηση για τον ρόλο όχι μόνον της Εκκλησίας αλλά και της θρησκείας (και δη της χριστιανικής) στην ελληνική κοινωνία, το διαχωρισμό κράτους-Εκκλησίας κτλ. Αυτή άλλωστε ήταν μάλλον και η πραγματική πρόθεση από την αρχή. Η συζήτηση αυτή όμως γίνεται πολλές φορές υπό το σκιά κάποιων παρανοήσεων ή ανακριβειών μερικές απο τις οποίες θέλω να θίξω εδώ.

Οσον αφορά τον ρόλο των εκκλησιών αλλά και της θρησκείας στον σύγχρονο κόσμο τα πράγματα δεν είναι τοσο απλά όσο θέλουν να τα βλέπουν πολλοί. Η φράση “τα του καισαρος τω καισαρι”, που επικαλούνται ερμηνεύεται διαφορετικά απο κάθε χριστιανικό δόγμα. Τα μόνα μάλιστα δόγματα που την ερμηνεύουν σαν πλήρη αποχή από τα «τεκταινόμενα στον κόσμο τούτο» είναι κάποια Προτεσταντικά (με μεγάλη …. σκοτεινή εξαίρεση ανάμεσα τους, τους Ευαγγελιστές του προέδρου Bush που θεωρούν ιερό καθήκον τους να επηρεάζουν την παγκόσμια πολιτική). Τα περισσότερα μεγάλα χριστιανικά δόγματα ερμηνεύουν την φράση του Ιησού ως προτροπή υπακοής στους κρατικούς νόμους και δομές. Από την εποχή της Μεταρρύθμισης και του Διαφωτισμού και ύστερα άρχισε να δημιουργείται επιπλέον η έννοια του «κοσμικού» κράτους (secular state) που χονδρικά σημαίνει ότι οι κρατικοί νόμοι είναι ανεξάρτητοι – και ανώτεροι σε ισχύ - απο τους θρησκευτικούς/εκκλησιαστικούς κανόνες, ενώ η εκκλησία δεν επεμβαίνει άμεσα στην διακυβέρνηση. Πρέπει βέβαια να παρατηρήσουμε εδώ ότι η ανεξαρτησία αυτή δεν σημαίνει και έλειψη επιρροής. Η επιρροή του Χριστιανισμού σαν ηθική φιλοσοφία είναι διάχυτη στην Δυτική νομοθεσία.

Ολα τα χριστιανικά δόγματα, στον έναν ή τον άλλον βαθμό σέβονται την αρχή αυτή του κοσμικού κράτους (δείτε όμως την Υποσημείωση στο τέλος του άρθρου). Ετσι δεν έχουμε, για παράδειγμα, μη κοσμικά Χριστιανικά κράτη (εκτός από την ιδιάζουσα περίπτωση του Βατικανού), ουτε «Χριστιανικές Δημοκρατίες» κατά το πρότυπο των «Ισλαμικών Δημοκρατιών», ούτε κάτι αντίστοιχο της ενσωμάτωσης της Σάριας στους κρατικούς νόμους όπως συμβαίνει σε αρκετά μουσουλμανικά κρατη.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι χριστιανικές εκκλησίες δεν επηρεάζουν την πολιτική και τις κοινωνίες ή ότι δεν έχουν πολιτκό λόγο. Ο προηγούμενος Πάπας είχε πχ. επανειλημένα εκφράσει την αντίθεση του στην επέμβαση στο Ιράκ, ενώ παλαιότερα είχε στηρίξει ανοιχτά τους λιμενεργάτες του Γκντανσκ στην πάλη τους κατά του τότε καθεστώτος στην Πολωνία. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα μεγάλες μερίδες των πολιτών επικροτούν ή ζητούν τέτοιες παρεμβάσεις. Προ καιρού για παράδειγμα ο Economist καταφέρθηκε κατά του Αρχιεπισκόπου του Canterbury (Αγγλικανική Εκκλησία) λόγω κριτικής του στην παγκοσμιοποίηση, με το σκεπτικό ότι ως θρησκευτικός ηγέτης δεν έχει δικαίωμα να εκφέρει γνώμη σε ένα πολιτικό/κοινωνικό/οικονομικό ζήτημα. Το περιοδικό δέχθηκε τότε θύελλα αντιδράσεων απο πολίτες που θεωρούσαν οτι η εκκλησία έχει και δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να επεμβαίνει. Επιστρατεύτηκαν μάλιστα μιά ποικιλία θρησκευτικών ρήσεων ενάντια στην φράση “τα του καίσαρος τω καίσαρι” που είχε χρησιμοποιήσει ο αρθρογράφος του Economist. Το σκεπτικό ήταν ότι όλες οι γνώμες είναι καλοδεχούμενες ειδικά κάποιες που φέρουν ηθικό και «μη-υλιστικó” ειδικό βάρος, και οι θρησκευτικοί φορείς θεωρούνται ότι εκφράζουν τέτοιες γνώμες. Παρόμοια αντιμετώπιση έχουν και οι Ελληνες απέναντι στην Εκκλησια καθώς σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση ανήκει στους θεσμούς που εμπιστεύονται περισσότερο.

Η άποψη ότι η εκκλησία δεν δικαιούται πολιτικού λόγου, επειδή δεν έχει θεσμοθετημένο πολιτικό ρόλο, δεν στέκει. Σε μία δημοκρατία ολοι έχουν δικαίωμα πολιτκού λόγου και το χρησιμοποιουν: διάσημοι καλλιτέχνες και αθλητές, διανοούμενοι, απλοί πολίτες που ρωτούνται στο δρόμο αλλά και … bloggers. Κανείς δεν απαγορεύει στoυς διάσημoυς bloggers να εκφράζουν πολιτικές θέσεις και να επηρεάζουν τις πολιτικές εξελίξεις , παρόλο που δεν αποτελούν από ότι ξέρω επίσημο θεσμό βάσει κάποιας ειδικής διαταξης.

Μια δεύτερη σχετική παρανόηση αφορά το θέμα διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας που αποτελεί αντικείμενο έντονων συζητήσεων τελευταία. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι μία εκ νέου οριοθέτηση των σχέσεων, προς την πλευρά του μεγαλύτερου διαχωρισμού, θα ήταν μάλλον εκατέρωθεν επωφελής. Είναι όμως εντελώς λάθος η διαχεόμενη άποψη ότι η Ελλάδα είναι η μόνη Ευρωπαική χώρα στην οποία δεν υπάρχει πλήρης διαχωρισμός. Οπως μπορείτε να δείτε σε μια εξαιρετική επιστημονική ανάλυση εδώ η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική. Συνοπτικά, η Ελλάδα, η Βρετανια και η Δανία είναι οι τρείς χώρες που μπορουν να θεωρηθουν ότι έχουν την ισχυρότερη σύνδεση Κράτους-Εκκλησίας. Υπαρχουν πέντε χώρες στις οποίες ο διαχωρισμός αναφέρεται ρητά στο σύνταγμα αν και ερμηνεύεται διαφορετικά κατά περίπτωση. Ολες οι άλλες χώρες πέφτουν κάπου ενδιάμεσα. Το πιό ενδιαφέρον όμως είναι ότι τα ισχύοντα σε κάθε χώρα είναι άμεση συνάρτηση της ιστορίας της και διαμορφώθηκαν από συγκεκριμένες ανάγκες, δεν είναι δηλαδή θέμα κοινωνικού συντηρητισμού όπως συχνά αφήνεται να εννοηθεί.

Το τρίτο ζήτημα αφορά τον λεγόμενο “πατριωτικό” ή “εθνικιστικό” λόγο πολλών προσωπικοτήτων της Εκκλησίας στην χώρα μας και κυρίως του Αρχιεπισκόπου. Απο την μία, είναι βέβαια ακραίες ως απαράδεκτες πολλές από τις εκφράσεις που έχουν ακουσθεί από χείλη ανθρώπων που φορούν το ράσο (που δεν πρέπει να ξεχνούν ότι είναι δημόσια πρόσωπα). Δεν είμαστε - ευτυχώς – στην εποχή που οι κληρικοί ήταν αναγκασμένοι να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Παπαφλεσσα. Απο την άλλη όμως, η άποψη που υποστηρίζει ότι ο πατριωτικός λόγος είναι παντελώς άσχετος με την Εκκλησία, παραγνωρίζει την ως τώρα ιστορία μας. Η Εκκλησία στην χώρα μας, αλλά και σε πολλές ακόμη, αποτέλεσε στο παρελθόν πόλο συσπείρωσης του έθνους σε δυσκολες εποχές, και διατηρεί αυτά τα αντανακλαστικά. (Κατά τον ίδιο τρόπο αλλού, πχ. Φιλλιπίνες ή Λατινική Αμερική, οι Εκκλησίες έχουν παίξει σημαντικό ρόλο σε ταξικές διαμάχες). Καθώς η χώρα μας διανύει όλο και περισσότερο μέρος του ιστορικού της βίου σε ομαλότερα νερά τα αντανακλαστικά αυτά θα εξασθενούν.

Πολλές ακόμη παρεξηγήσεις θα μπορούσαν να συζητηθούν εδώ. Η ουσία όμως είναι, ότι σε μία συζήτηση τόσο φορτισμένη συναισθηματικά, όπου πολλές απο τις πλευρές – και όχι μόνο η Εκκλησία – δείχνουν ένα σχεδόν … θρησκευτικό φανατισμό, οι παρεξηγήσεις αυτές δεν λειτουργούν επικοδομητικά. Για αυτό είναι πράγματι απαραίτητο να αποδίδουμε με προσοχή τα “του καίσαρος τω καίσαρι”.

Υποσημείωση

Στην συζήτηση στο e-rooster θίχθηκε και το θέμα του κοσμικού χαρακτήρα του Αμερικανικού κράτους. Το σύνταγμα και η νομοθεσία των ΗΠΑ εξασφαλίζουν βέβαια την κοσμικότητα του κράτους. Παρόλα αυτά ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού, που συμπεριλαμβάνει και μεγάλες μερίδες σημαντικών και μορφωμένων προσώπων, διακατέχεται από ένα είδος θρησκευτικής αφοσίωσης και πουριτανισμού εντελώς ξένων για τα Ευρωπαικά δεδομένα. Ενα πλήθος θεμάτων απο τις εκτρώσεις, την θέση απένταντι στο γυμνό ή το σεξ, την διδασκαλία της δημιουργίας ως εναλλακτικής βιολογικής θεωρίας κτλ. αντιμετωπίζονται με τρόπο που δεν συνάδει με την «φιλελεύθερη» εικόνα που οι ΗΠΑ θέλουν να βγαζουν προς τα έξω. Με την μεγάλη μάλιστα άνοδο τις τελευταίες δεκαετίες της επιρροής της λεγόμενης «θρησκευτικής Δεξιάς» υπάρχει ορατός ο φόβος οι συντηρητικές αυτές απόψεις να διαμορφώσουν την νομοθεσία του κράτους. Μερικοί μιλούν για φονταμενταλισμο. Αλλοι εκτιμούν ότι οι ΗΠΑ φλερτάρουν ήδη επικίνδυνα με την θεοκρατία!

Η μειονότητα της Θράκης και η έλλειψη εθνικής στρατηγικής

(Το άρθρο αυτό είναι εξέλιξη ενος σχολίου μου σε άρθρο του Δημοσθένη Π. Δούκα εδώ).

Τις τελευταίες μέρες συζητήθηκε αρκετά η απόφαση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, κ. Γιώργου Παπανδρέου, να προτείνει την μουσουλμάνα Γκιουέλ Μπαέζ Καραχασάν για την υπερνομαρχία Δράμας-Καβάλας-Ξάνθης. Η απόφαση προκαλεσε ποικιλες αντιδράσεις (δείτε π.χ. εδώ και εδώ) και συζητήθηκε εκτενώς και στην Ελληνική «μπλογκόσφαιρα» (δειτε π.χ. εδώ και εδώ.

Θα ήθελα καταρχήν να επιστήσω την προσοχή στην ουσιαστική διαφορά μεταξύ της Μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης και των μεταναστών που ζούν στην χωρα μας. Οι δεύτεροι, Μουσουλμάνοι ή άλλοι, είναι κάτοικοι Ελλάδας αλλά όχι (αναγκαία) Ελληνες πολίτες, και δεν πρέπει να συγχέονται με τους πρώτους. Οι Μουσουλμάνοι της Θράκης είναι αναγνωρισμένη (με την συνθήκη της Λωζάνης) θρησκευτική μειονότητα. Τα μέλη της μειονότητας είναι Ελληνες πολίτες με ολα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται αυτό.

Τονίζω το «θρησκευτική» γιατί είναι σημαντικό. Με διάφορες ενέργειες, πολιτικές, διπλωματικές, οικονομικές αλλά και κάποιες παρασκηνιακές (που μπορούν να χαρακτηριστούν εως και υπονομευτικές), η Τουρκία προσπαθεί επι δεκαετίες να μετατρέψει τον χαρακτηρισμό σε «εθνική Τουρκική μειονότητα». Σε αυτό έχει βοηθηθεί τα μέγιστα απο τις δικές μας λανθασμένες ενέργειες και παλλινωδίες.

Την δεκαετία του ’50, μάλλον υπο την πίεση του ΝΑΤΟ που απαιτούσε αρμονικές σχέσεις μεταξύ των δύο μελών στο νοτιανατολικό του ακρο, κάναμε διάφορες άκαιρες παραχωρήσεις προς την Τουρκία. Μεταξύ άλλων δεχθήκαμε την χρήση την τουρκικής γλώσσας στην εκπαιδευση των νεων της μειονότητας. Και αυτό παρα το γεγονός οτι πάνω απο 60% της μειονότητας ειναι Πομάκοι στην καταγωγή και άρα άσχετοι με τους Τούρκους, ενώ και από τους υπόλοιπους ένα μεγάλο μέρος είναι εξισλαμισμένος πληθυσμός ποικίλης προέλευσης. Με αυτό τον τρόπο η μειονότητα σταδιακά «εκτουρκιστηκε», γλωσσικά τουλάχιστον.

Στην συνέχεια σε μιά επίδειξη ανόητου συντηρητισμού, απομονώσαμε την μειονότητα ριχνοντάς την στην ουσία στα χέρια των Τούρκων. Ακολούθησαν τα γνωστά παιχνίδια μικροπολιτικής σκοπιμότητας (π.χ. η έμμεση ενθάρυνση απο τον Ανδρέα Παπανδρέου των δυο ανεξάρτητων μειονοτικών βουλευτών παρα τις γνωστές σχέσεις τους με την Τουρκια).

Πολύ φοβάμαι οτι και η σημερινή ενέργεια του Γιώργου Παπανδρέου, αν και ηθικά ίσως αξιέπαινη, εντάσεται στο ίδιο πλαίσιο αποσπασματικών ενεργειών, με έντονο βέβαια και το πολιτικό/κομμάτικό στοιχείο ενόψει εκλογών. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε και την αμήχανη στάση του ιδίου μερικά χρόνια πριν, όταν όντας υπουργός εξωτερικών αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει την υπόθεση του μεινοτικού συλόγου που αυτοαποκαλούνταν «Τουρκικός». Είχε δηλώσει τότε ότι δεν τον ενδιαφέρει πως αυτοπροσδιορίζονται οι Μουσουλμάνοι της Θράκης αρκεί να μην επιθυμούν αλλαγή των συνόρων. Αντιθέτως σημέρα τοσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η κ. Καραχασάν τονίζουν το γεγονός οτι είναι Ελληνίδα με δικαίωμα «εκλέγειν και εκλέγεσθαι».

Αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε δεν είναι μεμονωμένες ενέργειες συμβολικού χαρακτήρα. Είναι μία εθνική στρατηγική για την ενσωμάτωση της μειονότητας και την οριστική αποκοπή της απο την Τουρκική επιρροή.

Μια τέτοια όμως στρατηγική απαιτεί διακοματική συναίνεση και συνενόηση και σοβαρό και μακρόπνοο κεντρικό σχεδιασμό. Αλλοιώς κινδυνεύουμε οι προοδευτικές ενέργειες του σήμερα να έχουν την ίδια κατάληξη με τις συντηρητικές του χθες.

Ο φοβος απο το παραθυρο

Δυστυχως δεν το βρηκα το link με το οποιο θα ηθελα να αρχισω αυτο το αρθρο και ετσι θα πρεπει να σας μεταφερω την ειδηση απο μνημης. Συμφωνα λοιπον με μια αναδημοσιευση προ ημερων της «Καθημερινης», απο τον «Guardian” αν δεν απατωμαι, αρκετοι Ελληνες πολιτες εμφανιζουν συμπτωματα φοβιας λογω της γνωστης υποθεσης των υποκλοπων! Φοβουνται οτι οι προσωπικες τους επικοινωνιες δεν ειναι ασφαλεις, αλλα και οτι τα γνωστα τους προσωπα μπορουν να υποκλεπτουν τις συνομιλιες τους κτλ.

Θα ηταν κωμικο αν δεν ηταν τραγικο! Δηλαδη η κυρα-Κατινα και ο μπαρμπα-Γιαννης πιστευουν οτι εχουν κατι να πουν στο τηλεφωνο, που να ενδιαφερει τις «γνωστες-αγνωστες» ξενες μυστικες υπηρεσιες που ηταν, οπως φαινεται, πισω απο τις προσφατες υποκλοπες; Η μηπως ο μεσος Ελληνας μοιχος συζυγος πιστευει οτι η απατημενη γυναικα του θα βρει τους πορους (εκατονταδες χιλιαδες ευρω ή παραπανω), την υποδομη (προγραμματιστες, πρακτορες κτλ) και τις προσβασεις που απαιτουνται για να διαβαζει τα «αμαρτωλα» SMS του;

Δεν θελω βεβαια να υποβιβασω την σοβαροτητα των υποκλοπων, σαν υποθεση εθνικης (και οχι προσωπικης) ασφαλειας. Ουτε και θεωρω τους Ελληνες ανοητους. Πιστευω απλα, οτι ως συνηθως ο μεσος πολιτης επεσε θυμα ενος μηχανισμου ταγμενου στην υπηρεσια του φτηνου εντυπωσιασμου, που θα χρησιμοποιησει οποιαδηποτε μεθοδο και θα απευθυνθει σε ολα τα ταπεινα μας ενστικτα, τα απωθημενα και τις φοβιες μας προκειμενου να πετυχει τον «ιερο» σκοπο του: την τηλεθεαση.

Ναι, φυσικα, για τα ηλεκτρονικα ΜΜΕ μιλαω. Τα καταπληκτικης ποιοτητας καναλια μας και τους αστερες των ειδησεων που μας βομβαρδιζουν καθημερινα απο τα «παραθυρα» τους με καθε λογης φοβους, για να δικαιολογουν τους παχυλους μισθους τους και να προετοιμαζουν την επομενη χρυσοφορα μεταγραφη τους.

Ο αλλος προσφατος φοβος που εισεβαλε στο σαλονακι μας απο το τηλεοπτικο παραθυρο, ειναι η ασφαλεια των τροφιμων μας με αποκορυφωμα βεβαια τα πουλερικα … που θα μας πεθανουν ολους. Χωρις και παλι να θελω να υποτιμησω τον κινδυνο, θεωρω αστειο το γεγονος οτι οι πωλησεις πτηνοτροφικων προιοντων ειχαν πεσει στην χωρα μας κατα 70% πολυ πριν εμφανισθει κανενα κρουσμα, την στιγμη που στις περισσοτερες Ευρωπαικες χωρες η μειωση ηταν της ταξης του 5% ακομα και οταν το θεμα πηρε διαστασεις. Οσο για τον μελοντικο κινδυνο μεταδοσης απο ανθρωπο σε ανθρωπο,σε αυτο ουτε καν οι κατεξοχην ειδικοι δεν μπορουν να συμφωνησουν.

Επιστρεφοντας στο θεμα των υποκλοπων, το ποσο κινδυνευει ο απλος πολιτης μπορειτε να το δειτε εδω. Για οσους ενδιαφερονται για πιο τεχνικη αναλυση υπαρχουν πολλες πληροφοριες στο Διαδικτυο. Υπαρχουν βεβαια πολυ σοβαρα προβληματα προστασιας του ιδιωτικου απορρητου στην εποχη μας. Αλλα αυτα δυστυχως δεν τα συζητουν σοβαρα οι «παραθυραδες» μας.

Το βιβλιο του κ. Σημιτη

Δεν γνωριζα για το βιβλιο αυτο αλλα τωρα που εμαθα θα φροντισω να το προμηθευτω και να το διαβασω. Ο λογος για το «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα 1996-2004» του πρωην πρωθυπουργου Κωστα Σημιτη.

Το ανακαλυψα κατα τυχη σημερα σε ενα παλιο αρθρο του Πασχου Μανδραβελη. Τα λιγα αποσπασματα που δημοσιευονται στο αρθρο, σχετικα με το τι εχει να αντιμετωπισει ενας πρωθυπουργος στην χωρα αυτη, δειχνουν ακρως ενδιαφεροντα.

Ειδικα τα αποσπασματα για τον λαικισμο, τον τοπικισμο, τις συντεχνιακες και πελατειακες νοοτροπιες που παραμενουν παντα επικαιρα.

Ελλειμα, απογραφη και στρεψοδικια

Οι αρχαιοι ρητορες θα το ελεγαν στρεψοδικια: Δεν μπορω να αποδειξω το Α, οποτε αποδεικνυω το Β. Μετα συνδεω τεχνητα το Α με το Β και ισχυριζομαι οτι δηθεν καταφερα να αποδειξω το Α. Με απλα λογια αφου δεν μπορω να σε πεισω για κατι για το οποιο συζηταμε, προσπαθω να σε πεισω για κατι αλλο παρεμφερες, αλλα να σε αφησω με την εντυπωση οτι σε επεισα και για τα δυο. Προκειται για ενα ειδος λογικης πλανης που εχει χρησιμοποιηθει απο την αρχαιοτητα στα δικαστηρια και σε ρητορικους λογους. Ενα εξυπνο εργαλειο προπαγανδας.

Αυτο ειναι και το εργαλειο που χρησιμοποιηθηκε τις τελευταιες μερες απο το ΠΑΣΟΚ, με την βοηθεια φυσικα των φιλικων του ΜΜΕ και τυπου, για να αποδειξει οτι δεν υπηρχε δηθεν προβλημα δημοσιονομικου ελλειματος, αλλα δημιουργηθηκε απο την Νεα Δημοκρατια σαν δικαιολογια για την δικια της οικονομικη πολιτικη κτλ. Η πλανη αυτη στηριχθηκε στην προσφατη οδηγια της Ευρωπαικης Επιτροπης που οριζει οτι οι αμυντικες δαπανες θα πρεπει να καταγραφονται στα εξοδα του κρατους την στιγμη της παραλαβης του σχετικου εξοπλισμου. Αυτη ηταν και η μεθοδος που χρησιμοποιουσε η κυβερνηση Σημιτη αρα, λενε, πως μπορει η σημερινη κυβερνηση να δικαιολογησει την απογραφη;

Το πραγματικο θεμα ομως ειναι, οχι ποτε καταγραφονταν οι αμυντικες δαπανες επι κυβερνησεων Σημιτη, αλλα οτι το μεγαλυτερο μερος τους δεν καταγραφοταν απλα ποτε. Οι παρατηρησεις για την λογιστικη τακτικη που χρησιμοποιηθηκε (το «ποτε») ηταν απλως ενα, μαλλον τεχνικης φυσεως, κομματι του ολου θεματος. Οποτε το να προσπαθουν να μας πεισουν οτι αφου σωστα ακολουθουσαν την τακτικη αυτη δεν υπαρχει προβλημα, ειναι απλα στρεψοδικια.

Επιπλεον, παρολο που οι αμυντικες δαπανες ηταν σημαντικο κομματι του ελλειματος δεν αποτελουσαν την μονη αιτια του. Υπηρχαν και πολλες αλλες δαπανες απο εντελως διαφορετικους τομεις, οι οποιες επισης καταγραφονταν ειτε ελλιπως ειτε καθολου και οι οποιες συνεισεφεραν σημαντικα στο πραγματικο ελλειμα. Και εδω βρισκεται η δευτερη στρεψοδικια. Το θεμα δεν ειναι οι αμυντικες δαπανες, αλλα η παραποιηση γενικως ποικιλων στοιχειων σχετικων με το ελλειμα, με μοναδικο στοχο να το παρουσιαζουν σημαντικα μικροτερο απο το πραγματικο.

Το τριτο επιχειρημα σε αυτην την προσφατη προσπαθεια απο πλευρας ΠΑΣΟΚ για να δικαιολογησουν τα αδικαιολογητα, ειναι οτι κανενας εκτος Ελλαδας δεν γνωριζε το θεμα ή αμφισβητουσε τα στοιχεια που παρουσιαζαμε σαν χωρα, πριν απο την απογραφη της σημερινης κυβερνησης. Αυτο ομως ειναι, για να χρησιμοποιησω μια μαλλον πολυ επιεικη εκφραση, μεγαλη ανακριβεια. Ενα ψαξιμο στο Διαδικτυο σχετικων αρθρων απο ξενα εντυπα (κυριως οικονομικα) πριν αλλα και μετα απο την απογραφη θα σας πεισει. Οι «εκτος των τειχων» ειχαν παντοτε τις υποψιες τους και δεν θα αργουσε πολυ η στιγμη της αποκαλυψης. Το πιο σημαντικο ομως ειναι οτι και η ιδια η Eurostat ειχε παντοτε τις αμφιβολιες της και εκανε επιμονες ερωτησεις, στις οποιες το οικονομικο επιτελειο του κ. Σημιτη απαντουσε με διαρκεις «ασκησεις δημιουργικης λογιστικης».

Επειδη ομως ολα αυτα ειναι απλα λογια ας δουμε μερικα στοιχεια, απο μια σειρα αρθρων της Καθημερινης, που αποδεικνυουν με αριθμους αυτα που ειπαμε αλλα και πολλα αλλα.

Η Eurostat ειχε γνωση και για αυτο επρεπε να γινει η απογραφη.

Τα πραγματικα στοιχεια για τα περελθοντα ετη κατα την Eurostat. Στο ιδιο αρθρο αναφερεται και το γεγονος οτι το 2004 η ηγεσια του ΠΑΣΟΚ δεν καλυψε την πρωην κυβερνηση του κ. Σημιτη.

Η τακτικη της πληρους αποκρυψης.

Και εμμεση παραδοχη.

Τα «κολπα» με τα ασφαλιστικα ταμεια. Η Eurostat αμφισβητουσε και ερευνουσε.

Κολπα με τα χρεη των ΔΕΚΟ.

Και μια συνοψη.

Ετσι ηταν λοιπον τα πραγματα πολυ πριν η σημερινη κυβερνηση προχωρησει στην απογραφη. Δεν ειναι αλλωστε τυχαια η δηλωση του Ολλανδού υπουργού Οικονομικών στο τελευταιο Ecofin ότι στο παρελθόν «όποιο ντουλάπι ανοίγαμε» στην ελληνική οικονομία «βρίσκαμε κι από ένα σκελετό». Γιατι ομως οταν τα στοιχεια ειναι τοσο συντριπτικα εναντιον τους επιλεγουν εκει στην Χαριλαου Τρικουπη να ανακινησουν αυτο το θεμα, την στιγμη μαλιστα που στο παρελθον ειχαν κρατησει αποστασεις καταλογιζοντας το εμμεσα ως σφαλμα της προηγουμενης ηγεσιας του κινηματος; Η κινηση αυτη ειναι απλα μερος της προσφατης στροφης του ΠΑΣΟΚ προς πιο «σκληρη» αντιπολιτευση που δυστυχως εκφραζεται σαν στροφη στον λαικισμο. Μπορει επισης να πιστευουν οτι μιας και τους στηριζει ενα μεγαλο μερος των ΜΜΕ και του τυπου θα μπορεσουν να περασουν το μηνυμα, εστω και στηριζομενοι σε ψευδη στοιχεια. Στο κατω-κατω δεν διαβαζουν ολοι οι πολιτες ξενα εντυπα, ουτε ασχολουνται με τις λογιστικες λεπτομερειες…

Το ασχημο ειναι βεβαια οτι η Νεα Δημοκρατια δειχνει να τους ακολουθει σε αυτη την προσπαθεια οξυνσης. Αντιλαμβανομαι βεβαια πως καπως πρεπει να αντιδρασουν αλλα αυτος δεν ειναι ο σωστος τροπος. Αντι για λακωνικες απαντησεις του κυβερνητικου εκπροσωπου θα επρεπε να παρουσιαζουν χειροπιαστα στοιχεια στο λαο, σαν αυτα που ειδαμε στα αρθρα της Καθημερινης.